Jaja, I know... Groezrock was al twee weken geleden. De tijd ontbreekt mij tegenwoordig gewoon echt om blogpost voor jullie te maken. Blame my weekendwerk en vooral de deadline van mijn masterproef, die steeds angstaanjagender dichterbij komt. Mijn excuses hiervoor. Diegenen die echter op mijn facebookpagina kijken, zullen regelmatig nog wel wat activiteit zien in de vorm van een korte nieuwsflash, een foto of een kort berichtje.
Anyway, terug naar het toppic: Groezrock. Ook dit jaar mocht dit Meerhoutste festival de festivalzomer aftrappen. Al enige jaren is dit dan ook mijn eerste festival van het jaar. De homo festivallicus in mij ontwaakt volledig en het voelt fijn om eens een weekendje niet te hoeven werken of voor mezelf te moeten storten op mijn schoolwerk. De weergoden waren het ons dit jaar echter minder goed gezind. Hoewel het overdag best nog wel aangenaam was, zeker in het zonnetje, was het vanaf zonsondergang serieus bibberen. Op de festivalwei was het dan ook al bijna een must om jezelf volledig te laten gaan op de muziek een het kraapmpje met warme chocomelk, koffie en thee had begrijpelijk ook veel succes op de koude avonden. Ook de pannekoekjes met kinnekessuiker waren voor mij zeker aangenaam en gingen mijn buikje goed binnen.
Na een korte eerste nacht - niet door het zware feesten, maar door het ongelofelijk slecht slapen door de koude - kroop ik als eerste uit het tentje. De rest sliep nog. Maar hey, als ik naar een festival ga, dan ga ik voor de muziek en ik ga echt geen bands missen, omdat mijn tamme boyfriend liever blijft knorren in het tentje. Dus off to de festivalweide on my own. Het waren de tonen van de Amerikaanse band Far From Finished die het eerste mijn trommelvliezen bereikte. Hoewel ik door de korte nacht een serieus ochtendhumeur had opgebouwd, was dit al snel verdwenen door de vrolijke punkrock deuntjes van deze band.
Daarna waren de vrolijke trompetmelodieën van de skapunkers van Streetlight Manifesto aan de beurt. Deze zeven vrolijke Amerikanen weten wat sfeer is en kregen moeiteloos de hele tent in beweging. Zelf was ik ook volop aan het bewegen. Op deze muziek kan je gewoon niet stilstaan. Met A Wilhelm Scream sloten we een zeer geslaagde namiddag af. Ook een erg geslaagd optreden, als je het mij vraagt.
Tijd voor een korte pauze aan de tent en daarna weer door. De loeiharde gitaren van The Story So Far doen ons ontwaken uit onze lazy mood. Ready for a party! Dit vijftal is één van de nieuwe namen op de Groezrock affiche en wat mij betreft zeker een mooie aanvulling.
Ook de avond was een echte knaller. Naar Pennywise had ik echt al lang uitgekeken, en de sfeer was geweldig. Een hele tent met volle borst Bro Hymn horen meezingen... kippenvel! Rise Against was ook zeker een waardige afsluiter van deze dag. Hoewel ik deze mannen al verschillende keren heb gezien, stellen ze me nooit teleur. Ook deze keer niet. Luide meezingers en af en toe een accoustische tussepauze, zorgde er voor dat de show enorm veel variatie in zich had.
Eerst een potje Aiki noedels om op te warmen na een ijskoude nacht en daarna weer lekker vroeg de wei op voor Arizona en Grey Like Masquerade op de accoustic stage. Arizona kende ik al en ze waren geweldig, as always. De accoustic sound past ook zeker bij hun nummers. Hoewel het een korte set was, speelden ze een goeie mix van liedjes en de sfeer in de tent was intiem en gezellig. De echte revelatie van deze Groezrock-editie was voor mij echter Grey like Masquerade. Ik kende deze band nog niet, maar aangezien ze samen speelde met Arizona, dacht ik: why not? En het was echt een goeie ontdekking. De warme stem van zanger Koen had mij meteen helemaal mee en ook de lyrics konden mij zeker bekoren. Dit wordt zeker een band waar ik de komende weken en maanden nog veel songs van ga opzoeken. Ik ben fan!
While She Sleeps zorgde nadien voor de nodige wake-up call. Een half uur volledig alles geven op de eerste rij en ik was weer volledig wakker en fris voor een nieuwe dag. Met Stick To Your Guns sloot ik een alweer zeer geslaagde voormiddag af.
Ook iets waar ik enorm naar uitkeek op deze editie van Groezrock was de signeersessie van Bring Me The Horizon. Hoewel de signeersessie pas om half 5 begon, stond er vanaf half 4 een serieuze rij. Ik dus meteen maar gaan aanschuiven. Hoewel ik alleen in de aanschuif rij stond - ik ga het Roy echt niet aandoen om daar zo lang te staan aanschuiven enkel omdat ik een handtekening wil - raakte ik al snel aan de praat met een sympathiek meisje, met fantastisch tekentalent. Ze maakte een prachtig portret van Oliver Sykes, dat ze liet ondertekenen. (jammer dat blogger mijn foto's niet wil uploaden atm...) Tijdens het wachten konden we ook nog de vrolijke skapunk van Less Than Jake meepikken. Twee voor de prijs van één. Jammer dat ik de show niet kon zien, maar achja, wanneer kom ju nu eens oog in oog te staan met je grote idolen. Zo'n kans moet je grijpen, toch? En gelukkig dat ik meteen in de rij ben gaan staan, want zo'n goede tien mensen achter ons werd de signeersessie afgesloten. Maar... dedees heeft dus haar handtekening, dus ze is super content! Hij hangt al boven mijn bed. ^^
En deze fangirl kreeg helemaal haar goesting tijdens het BMTH concert. Na een topconcert van August Burns Red en een ietwat teleurstellende The Used (blame vooral de slechte geluidskwaliteit, en de schamele zangkwaliteiten van Bert McCracken) was dit het hoogtepunt van de avond. De prima mix van wat "oudere" songs, een hoop meezingers en natuurlijk ook voldoende nieuwe nummers van hun nieuwe cd Sempiternal konden mij zeker bekoren. En hoewel ik zelf ook een enorme fan ben, was het oost-Europees meisje - wiens borsten ik meerdere malen tegen mijn gezicht gekregen heb - tamelijk irritant. Maar ach, dat heb je nu eenmaal als je vooraan wil staan.
Ook Billy Talent was helemaal top. Energie heeft frontman Ben Kowalewicz in overvloed en hij krijgt het publiek dan ook in geen tijd volledig mee. De set had voor ieder wat wils. Niet alleen het nieuwe album Dead Silence was vertegenwoordigd, maar ook enkele classics zoals Try Honesty deden de tent swingen. Met de monsterhits Red Flag en Fallen Leaves ging het dak er helemaal af. Meebrullen in volle borst, tot je stem niet meer kan. En hierna kon ik ook echt niet meer. Nog even wat mini-loempiatjes halen om op te warmen en mijn laatste bonnetjes op te maken en daarna tentje in. Killswitch Engage en Bad Religion had ik toch al verschillende keren gezien en zo'n enorme fan ben ik niet. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat ze slecht zijn, maar ik prefereer een goede nachtrust en geen migraine aanval achteraf.
Conclusie; alweer een zeer geslaagde groezrock editie dit jaar en alweer een fijne start van het festivalseizoen. Volgend jaar gegarandeerd weer terug. Let's hope voor een goede line-up. Sum 41 maybe..?
Wat is jouw favoriete zomerfestival?
Liefs,
Laura
P.S.: Blogger doet vreemd met het uploaden van foto's. Jammer genoeg zijn die er dus (nog) niet bij. Hopelijk krijg ik ze later nog ge-upload.
Daarna waren de vrolijke trompetmelodieën van de skapunkers van Streetlight Manifesto aan de beurt. Deze zeven vrolijke Amerikanen weten wat sfeer is en kregen moeiteloos de hele tent in beweging. Zelf was ik ook volop aan het bewegen. Op deze muziek kan je gewoon niet stilstaan. Met A Wilhelm Scream sloten we een zeer geslaagde namiddag af. Ook een erg geslaagd optreden, als je het mij vraagt.
Tijd voor een korte pauze aan de tent en daarna weer door. De loeiharde gitaren van The Story So Far doen ons ontwaken uit onze lazy mood. Ready for a party! Dit vijftal is één van de nieuwe namen op de Groezrock affiche en wat mij betreft zeker een mooie aanvulling.
Ook de avond was een echte knaller. Naar Pennywise had ik echt al lang uitgekeken, en de sfeer was geweldig. Een hele tent met volle borst Bro Hymn horen meezingen... kippenvel! Rise Against was ook zeker een waardige afsluiter van deze dag. Hoewel ik deze mannen al verschillende keren heb gezien, stellen ze me nooit teleur. Ook deze keer niet. Luide meezingers en af en toe een accoustische tussepauze, zorgde er voor dat de show enorm veel variatie in zich had.
Eerst een potje Aiki noedels om op te warmen na een ijskoude nacht en daarna weer lekker vroeg de wei op voor Arizona en Grey Like Masquerade op de accoustic stage. Arizona kende ik al en ze waren geweldig, as always. De accoustic sound past ook zeker bij hun nummers. Hoewel het een korte set was, speelden ze een goeie mix van liedjes en de sfeer in de tent was intiem en gezellig. De echte revelatie van deze Groezrock-editie was voor mij echter Grey like Masquerade. Ik kende deze band nog niet, maar aangezien ze samen speelde met Arizona, dacht ik: why not? En het was echt een goeie ontdekking. De warme stem van zanger Koen had mij meteen helemaal mee en ook de lyrics konden mij zeker bekoren. Dit wordt zeker een band waar ik de komende weken en maanden nog veel songs van ga opzoeken. Ik ben fan!
While She Sleeps zorgde nadien voor de nodige wake-up call. Een half uur volledig alles geven op de eerste rij en ik was weer volledig wakker en fris voor een nieuwe dag. Met Stick To Your Guns sloot ik een alweer zeer geslaagde voormiddag af.
Ook iets waar ik enorm naar uitkeek op deze editie van Groezrock was de signeersessie van Bring Me The Horizon. Hoewel de signeersessie pas om half 5 begon, stond er vanaf half 4 een serieuze rij. Ik dus meteen maar gaan aanschuiven. Hoewel ik alleen in de aanschuif rij stond - ik ga het Roy echt niet aandoen om daar zo lang te staan aanschuiven enkel omdat ik een handtekening wil - raakte ik al snel aan de praat met een sympathiek meisje, met fantastisch tekentalent. Ze maakte een prachtig portret van Oliver Sykes, dat ze liet ondertekenen. (jammer dat blogger mijn foto's niet wil uploaden atm...) Tijdens het wachten konden we ook nog de vrolijke skapunk van Less Than Jake meepikken. Twee voor de prijs van één. Jammer dat ik de show niet kon zien, maar achja, wanneer kom ju nu eens oog in oog te staan met je grote idolen. Zo'n kans moet je grijpen, toch? En gelukkig dat ik meteen in de rij ben gaan staan, want zo'n goede tien mensen achter ons werd de signeersessie afgesloten. Maar... dedees heeft dus haar handtekening, dus ze is super content! Hij hangt al boven mijn bed. ^^
En deze fangirl kreeg helemaal haar goesting tijdens het BMTH concert. Na een topconcert van August Burns Red en een ietwat teleurstellende The Used (blame vooral de slechte geluidskwaliteit, en de schamele zangkwaliteiten van Bert McCracken) was dit het hoogtepunt van de avond. De prima mix van wat "oudere" songs, een hoop meezingers en natuurlijk ook voldoende nieuwe nummers van hun nieuwe cd Sempiternal konden mij zeker bekoren. En hoewel ik zelf ook een enorme fan ben, was het oost-Europees meisje - wiens borsten ik meerdere malen tegen mijn gezicht gekregen heb - tamelijk irritant. Maar ach, dat heb je nu eenmaal als je vooraan wil staan.
Ook Billy Talent was helemaal top. Energie heeft frontman Ben Kowalewicz in overvloed en hij krijgt het publiek dan ook in geen tijd volledig mee. De set had voor ieder wat wils. Niet alleen het nieuwe album Dead Silence was vertegenwoordigd, maar ook enkele classics zoals Try Honesty deden de tent swingen. Met de monsterhits Red Flag en Fallen Leaves ging het dak er helemaal af. Meebrullen in volle borst, tot je stem niet meer kan. En hierna kon ik ook echt niet meer. Nog even wat mini-loempiatjes halen om op te warmen en mijn laatste bonnetjes op te maken en daarna tentje in. Killswitch Engage en Bad Religion had ik toch al verschillende keren gezien en zo'n enorme fan ben ik niet. Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat ze slecht zijn, maar ik prefereer een goede nachtrust en geen migraine aanval achteraf.
Conclusie; alweer een zeer geslaagde groezrock editie dit jaar en alweer een fijne start van het festivalseizoen. Volgend jaar gegarandeerd weer terug. Let's hope voor een goede line-up. Sum 41 maybe..?
Wat is jouw favoriete zomerfestival?
Liefs,
Laura
P.S.: Blogger doet vreemd met het uploaden van foto's. Jammer genoeg zijn die er dus (nog) niet bij. Hopelijk krijg ik ze later nog ge-upload.
